วันนาวี - แฮรี่ แฮริสัน
เรื่อง Navy Day วันนาวี
โดย Harry Harrison
พลเอกวิงโกรฟกวาดตามองแถวผู้คนโดยแทบไม่ได้มองเห็นใครเลย สายตาของเขาทะลุผ่านสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกาในเดือนมิถุนายนอันแสนสบายนี้ ไปยังอีกวันหนึ่งที่กำลังจะมาถึง วันที่กองทัพบกจะได้ขึ้นครองอำนาจอย่างที่ควรจะเป็นเสียที
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะกล่าวสุนทรพจน์ที่อาจจะสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์ของห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "คณะเสนาธิการกองทัพบกสหรัฐฯ ขอให้สภาคองเกรสยกเลิกหน่วยกำลังรบที่ล้าสมัย ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่ากองทัพเรือสหรัฐฯ"
วุฒิสมาชิกสูงวัยจากรัฐจอร์เจียรีบเช็กเครื่องช่วยฟังของตัวเองยังทำงานทันที ส่วนฝั่งนักข่าวแทบจะวิ่งกรูกันออกจากห้องเหมือนนัดกันมา เสียงฝีเท้าดังกระหึ่มมุ่งหน้าไปยังห้องโทรศัพท์ ทั้งห้องประชุมขนาดยักษ์มีเสียงฮือฮาเหมือนรังผึ้งแตก
สายตาแต่ละคนหันไปยังฝั่งกองทัพเรือ แถวของชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินเริ่มขยับวุ่นวายเหมือนผึ้งที่เพิ่งโดนรมควัน กลุ่มนายทหารที่ล้อมบุรุษร่างท้วมที่มีแถบดิ้นทองระยิบระยับ ค่อยๆ แยกออก และพลเรือเอกเอกฟิตซ์เจมส์ ก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
คนทั่วไปอาจจะสะดุ้งกับสายตาคมกริบนั้น แต่พลเอกวิงโกรฟ... ไม่ใช่คนธรรมดา ท่านนายพลเรือสะบัดศีรษะด้วยความดูแคลน ทุกส่วนของร่างกายบอกชัดถึงความรู้สึกโกรธแค้นที่ศักดิ์ศรีถูกย่ำยี เขาหันไปยังผู้ฟัง เส้นเลือดเล็กๆ เต้นตุบอยู่ที่หน้าผาก
"ผมไม่อาจเข้าใจท่าทีของท่านนายพลได้เลย และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าเหตุใดเขาจึงโจมตีกองทัพเรือ อย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ กองทัพเรือมีอยู่และและจะคงอยู่ต่อไปในฐานะด่านป้องกันแรกของสหรัฐอเมริกา ผมขอให้ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายเพิกเฉยต่อคำขอนี้เหมือนกับที่เราควรเพิกเฉยต่อคำพูดของใครบางคนที่... เอ่อ สติไม่ค่อยสมประกอบนัก และผมขอเสนอให้มีการตรวจสอบสภาพจิตของท่านนายพล รวมถึงผู้ใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับข้อเสนอวิปริตนี้!”
พลเอกวิงโกรฟยิ้มอย่างสงบ "ผมเข้าใจครับ ท่านพลเรือเอก และก็ไม่โทษท่านเลยที่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ขอเถอะครับ อย่าให้ประเด็นระดับชาติกลายเป็นเรื่องทะเลาะส่วนตัวตื้นๆ กองทัพบกมีข้อเท็จจริงรองรับคำขอนี้ และข้อเท็จจริงจะถูกพิสูจน์ให้เห็นในเช้าวันพรุ่งนี้"
เขาหันหลังให้ท่านพลเรือที่กำลังเดือดจัด แล้วกวาดสายตาไปทั่วสมาชิกสภาทั้งหมด "ขอให้ทุกท่านอย่าเพิ่งตัดสิน อย่าเพิ่งรีบสรุปอะไร จนกว่าจะได้เห็นพลังของหลักฐานที่เราจะนำเสนอ นี่คือจุดจบของยุคสมัยหนึ่ง และพรุ่งนี้เช้ากองทัพเรือจะได้ไปอยู่รวมกับเพื่อนร่วมชะตากรรมการสูญพันธุ์ อย่างนกโดโดและไดโนเสาร์บรอนโทซอรัส"
ความดันของพลเรือเอกพุ่งทะลุเพดานทันที เสียงตุ้บเบาๆ จากร่างที่หมดสติล้มลงกับพื้นคือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบของห้องประชุมขนาดยักษ์
* * * * *
แสงอาทิตย์ยามเช้าอันอบอุ่นสาดลงบนหินอ่อนสีขาวของอนุสรณ์สถานเจฟเฟอร์สัน สะท้อนหมวกเหล็กของทหาร และหลังคารถยนต์นับไม่ถ้วนที่เคลื่อนตัวช้าๆ ไปตามลำดับ สมาชิกแห่งสภาคองเกรสต่างมากันครบถ้วน เส้นทางของขบวนรถมีตำรวจขี่มอเตอร์ไซค์เปิดเสียงไซเรนนำทางให้ ด้านนอกเป็นฝูงชนของเจ้าหน้าที่รัฐและประชาชนธรรมดาเบียดเสียดราวกับคลื่นที่ไม่มีวันถอย รถถ่ายทอดสดของวิทยุและโทรทัศน์จอดชิด ไมโครโฟนและกล้องยื่นออกไปอย่างเตรียมพร้อม
ต้นฉบับ
[1] Harry Harrison. Navy Day. If Worlds of Science Fiction, 1954. {full text}
โดย Harry Harrison
พลเอกวิงโกรฟกวาดตามองแถวผู้คนโดยแทบไม่ได้มองเห็นใครเลย สายตาของเขาทะลุผ่านสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกาในเดือนมิถุนายนอันแสนสบายนี้ ไปยังอีกวันหนึ่งที่กำลังจะมาถึง วันที่กองทัพบกจะได้ขึ้นครองอำนาจอย่างที่ควรจะเป็นเสียที
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะกล่าวสุนทรพจน์ที่อาจจะสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์ของห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "คณะเสนาธิการกองทัพบกสหรัฐฯ ขอให้สภาคองเกรสยกเลิกหน่วยกำลังรบที่ล้าสมัย ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่ากองทัพเรือสหรัฐฯ"
วุฒิสมาชิกสูงวัยจากรัฐจอร์เจียรีบเช็กเครื่องช่วยฟังของตัวเองยังทำงานทันที ส่วนฝั่งนักข่าวแทบจะวิ่งกรูกันออกจากห้องเหมือนนัดกันมา เสียงฝีเท้าดังกระหึ่มมุ่งหน้าไปยังห้องโทรศัพท์ ทั้งห้องประชุมขนาดยักษ์มีเสียงฮือฮาเหมือนรังผึ้งแตก
สายตาแต่ละคนหันไปยังฝั่งกองทัพเรือ แถวของชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินเริ่มขยับวุ่นวายเหมือนผึ้งที่เพิ่งโดนรมควัน กลุ่มนายทหารที่ล้อมบุรุษร่างท้วมที่มีแถบดิ้นทองระยิบระยับ ค่อยๆ แยกออก และพลเรือเอกเอกฟิตซ์เจมส์ ก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
คนทั่วไปอาจจะสะดุ้งกับสายตาคมกริบนั้น แต่พลเอกวิงโกรฟ... ไม่ใช่คนธรรมดา ท่านนายพลเรือสะบัดศีรษะด้วยความดูแคลน ทุกส่วนของร่างกายบอกชัดถึงความรู้สึกโกรธแค้นที่ศักดิ์ศรีถูกย่ำยี เขาหันไปยังผู้ฟัง เส้นเลือดเล็กๆ เต้นตุบอยู่ที่หน้าผาก
"ผมไม่อาจเข้าใจท่าทีของท่านนายพลได้เลย และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าเหตุใดเขาจึงโจมตีกองทัพเรือ อย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ กองทัพเรือมีอยู่และและจะคงอยู่ต่อไปในฐานะด่านป้องกันแรกของสหรัฐอเมริกา ผมขอให้ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายเพิกเฉยต่อคำขอนี้เหมือนกับที่เราควรเพิกเฉยต่อคำพูดของใครบางคนที่... เอ่อ สติไม่ค่อยสมประกอบนัก และผมขอเสนอให้มีการตรวจสอบสภาพจิตของท่านนายพล รวมถึงผู้ใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับข้อเสนอวิปริตนี้!”
พลเอกวิงโกรฟยิ้มอย่างสงบ "ผมเข้าใจครับ ท่านพลเรือเอก และก็ไม่โทษท่านเลยที่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ขอเถอะครับ อย่าให้ประเด็นระดับชาติกลายเป็นเรื่องทะเลาะส่วนตัวตื้นๆ กองทัพบกมีข้อเท็จจริงรองรับคำขอนี้ และข้อเท็จจริงจะถูกพิสูจน์ให้เห็นในเช้าวันพรุ่งนี้"
เขาหันหลังให้ท่านพลเรือที่กำลังเดือดจัด แล้วกวาดสายตาไปทั่วสมาชิกสภาทั้งหมด "ขอให้ทุกท่านอย่าเพิ่งตัดสิน อย่าเพิ่งรีบสรุปอะไร จนกว่าจะได้เห็นพลังของหลักฐานที่เราจะนำเสนอ นี่คือจุดจบของยุคสมัยหนึ่ง และพรุ่งนี้เช้ากองทัพเรือจะได้ไปอยู่รวมกับเพื่อนร่วมชะตากรรมการสูญพันธุ์ อย่างนกโดโดและไดโนเสาร์บรอนโทซอรัส"
ความดันของพลเรือเอกพุ่งทะลุเพดานทันที เสียงตุ้บเบาๆ จากร่างที่หมดสติล้มลงกับพื้นคือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบของห้องประชุมขนาดยักษ์
แสงอาทิตย์ยามเช้าอันอบอุ่นสาดลงบนหินอ่อนสีขาวของอนุสรณ์สถานเจฟเฟอร์สัน สะท้อนหมวกเหล็กของทหาร และหลังคารถยนต์นับไม่ถ้วนที่เคลื่อนตัวช้าๆ ไปตามลำดับ สมาชิกแห่งสภาคองเกรสต่างมากันครบถ้วน เส้นทางของขบวนรถมีตำรวจขี่มอเตอร์ไซค์เปิดเสียงไซเรนนำทางให้ ด้านนอกเป็นฝูงชนของเจ้าหน้าที่รัฐและประชาชนธรรมดาเบียดเสียดราวกับคลื่นที่ไม่มีวันถอย รถถ่ายทอดสดของวิทยุและโทรทัศน์จอดชิด ไมโครโฟนและกล้องยื่นออกไปอย่างเตรียมพร้อม
[26/03/26]
ต้นฉบับ
[1] Harry Harrison. Navy Day. If Worlds of Science Fiction, 1954. {full text}
Comments
Post a Comment